Ατελείωτο Παρόν

Ζεις μέσα μου ακόμη,
κι έχουμε ξεκινήσει μια συζήτηση,
που μένει ανοιχτή,
μέχρι να χαθούμε εντελώς,
ή μέχρι να ξαναείμαστε μαζί.

Παραμένει το ερώτημα:
" Και τι θα είχε γίνει;"
αν ξέραμε ότι πιο πολύ,
πονάει αυτός π' αφήνει.

Και σε ποιον έχει απαντηθεί;
Σε ποιον έχει απομείνει;
Κανείς δε θα παραδεχτεί,
σα πόρτα π' όλο κλείνει.

"Δε χάσαμε την ώρα μας,
μόνο δεν είχα χρόνο."
Τώρα στ' ατέλειωτο παρόν,
φοβάμαι και κρυώνω.