Επέκεινα

Το καλύτερο πράγμα του κόσμου,
να κρατάς ένα αγαπημένο χέρι.
Αυτή η μοναξιά νιώθω τρυπάει,
σα παγωμένο κι άσπλαχνο μαχαίρι.

Τόσο αχόρταγα ρουφάω τον καπνό,
σαν να ήταν κομμάτι που μου λείπει.
Όλα αλλάζουν διαρκώς,
και μένει απαράλλαχτη η λύπη.

Ήρθε σχεδόν λυτρωτικό,
τ' απροσδόκητο αυτό τέλος.
Ψυχρό μα τόσο θελκτικό,
όπως έρχεται κι ο έρως.

Τώρα από μια γωνιά μετρώ,
πόσο θα έχει φταίξει,
αν κοίταζα μόνο το εγώ,
όσο έψαχνε μια λέξη.